Gewoon aanbellen
Niet weten of iemand thuis was, maar toch gaan kijken of diegene buiten kwam spelen.
Het verhaal achter OFFLIFE
Dit begon bij ons thuis.
Ik ben vader van een zoon van vijf en een dochter van drie. Dit boek ontstond uit iets wat mijn vrouw en ik iedere dag opnieuw proberen: onze kinderen én onszelf laten ervaren hoeveel er buiten een scherm te beleven valt.
Leef eerst.Deel later —
of helemaal niet.
Geen zuiverheidstest
Niet tegen schermen. Wel vóór meer leven eromheen.
Bij ons thuis wordt gebouwd met LEGO en DUPLO. We tekenen, knutselen, maken muziek en spelen bord- en kaartspelletjes. Er is voetbal, zwemles en boksen — mijn zoon bokst — en iedere dag proberen we even met elkaar te dansen.
Natuurlijk spelen we ook op de Nintendo en PlayStation. Offline leven betekent voor ons niet dat technologie weg moet. We willen vooral dat de balans blijft leunen naar bewegen, maken, spelen en werkelijk samen zijn.
LEGO & DUPLO
Tekenen
Muziek maken
Knutselen
Voetbal
Zwemles
Boksen
Samen dansen
Spelletjes
Wat we zelf merken
Een scherm minder tussen ons in geeft ruimte terug.
Wanneer mijn vrouw en ik onze schermen vaker laten liggen, merken we meer rust. We zijn beter benaderbaar, luisteren langer en voelen ons meer met elkaar verbonden.
Dat klinkt klein. Maar juist die kleine verschuiving verandert een avond: niet allebei naast elkaar ergens anders zijn, maar weer echt op dezelfde plek.
Een leven met schermen, waarin het leven zelf de meeste ruimte houdt.
Iets van vroeger
We missen niet het verleden. We missen wat er vanzelf gebeurde.
Aanbellen zonder eerst een bericht te sturen. Uit eten gaan zonder een telefoon op tafel. In een wachtrij of tram zomaar praten met iemand die je nog niet kent.
Samen wachten
Een gesprek op straat, in de bus of in een wachtkamer omdat je toevallig op dezelfde plek stond.
Niet alles al weten
Iemand weer eens bellen omdat een tijdlijn je niet voortdurend heeft bijgepraat over zijn of haar leven.
Daarom maakten we dit boek
Niet om terug te gaan. Wel om weer vaker aanwezig te zijn.
In de tram, de bus, een restaurant of een ziekenhuiswachtkamer zit bijna iedereen op een telefoon. Daarmee verdwijnen ook kleine ontmoetingen: samen naar een uitzicht kijken, een opmerking maken tegen een onbekende of even niets hoeven invullen.
Wij wilden handvatten voor een levensstijl waarin zulke momenten weer meer kans krijgen. Geen detox, challenge of schuldgevoel — maar 52 concrete dingen die aantrekkelijk genoeg zijn om je scherm er vanzelf even voor te laten liggen.
Vanuit dat verlangen ontstond OFFLIFE.
Uit de inleiding van OFFLIFE
“Je kent het moment waarschijnlijk: er is niets dat je echt wilt opzoeken, en toch ligt je telefoon alweer in je hand.”
Dit boek is gemaakt om op zulke momenten iets concreets terug te geven: een plek om heen te gaan, iets om te maken, een vraag om te stellen of een kwartier waarin niets van je hoeft.
Leef eerst. Deel later — of helemaal niet.Klaar om iets te gaan doen?